Archive for Luty, 2011
Hipnoterapia
sobota, Luty 26th, 2011Hipnoterapia
Stan hipnozy można określić jako zmieniony stan świadomości, pozwalający na zawężenie uwagi do jednego obszaru. Można go porównać do maksymalnej koncentracji, podczas której umysł może się komunikować ze wszystkimi swoimi zasobami, na które składają się zdolności i informacje nabyte.
Wszystko co kiedykolwiek zobaczyliśmy, poczuli, usłyszeli lub odebrali pozostałymi zmysłami, zostaje zarejestrowane przez mózg, co można porównać do zapisywania na dysku twardym komputera. Większości z tych informacji nie pamiętamy, ponieważ zarejestrowaliśmy je tylko podświadomie. Dlatego hipnoza jest wykorzystywana w kryminalistyce do wydobywania z podświadomości zapamiętanych obrazów i sytuacji.
Podczas hipnozy umysł osiąga stan zwany podświadomością lub umysłem nieświadomym, mózg uczy się znacznie szybciej, posiada umiejętność znalezienia najlepszych rozwiązań.
Podsumowując, hipnoza jest stanem psychicznym pomiędzy snem a jawą, w którym świadomość jest częściowo wyłączona, a umysł bardziej podatny na zewnętrzną sugestię.
Wykorzystywana jest w psychologii klinicznej i hipnoterapii jako sposób diagnozowania i leczenia nerwic oraz terapii uzależnień.
Twórcą hipnozy klasycznej był neurolog Franz Anton Mesmer, uchodzący wśród współczesnych sobie lekarzy za szarlatana. Jego teoria zakładała istnienie fluidu rzeczywistego jak działanie magnesu, chociaż niewidocznego. Dobroczynny fluid magnetyczny może się przenosić z jednej osoby na drugą.
Prekursorem zastosowania hipnozy w psychologii klinicznej i hipnoterapii był Milton Hyland Erickson, na podstawie jego badań amerykański psycholog Richard Bandler i lingwista John Grinder opracowali program neurolingwistyczny.
Hipnoterapia wykorzystywana jest w leczeniu uzależnień, takich jak alkoholizm, narkomania, nikotynizm czy zespół uzależnień od internetu. Stosowana jest również w leczeniu zaburzeń odżywiania, takich jak kompulsywne jedzenie, bulimia i anoreksja.
Lekarze rosyjskiej szkoły leczenia alkoholizmu stosują terapię awersyjną, polegającą na wbudowaniu silnych, negatywnych skojarzeń z alkoholem a nawet samym myśleniem na ten temat, połączoną z redukcja przymusu picia. W tym wypadku hipnoterapię wspiera psychoterapia.
Zjawisko regresu hipnotycznego pozwala na cofnięcie się do czasu, w którym miało miejsce traumatyczne doświadczenie, co umożliwia pracę nad ograniczeniem skutków negatywnych tego zdarzenia.
Hirudoterapia, leczenie pijawkami lekarskimi
poniedziałek, Luty 21st, 2011Hirudoterapia, leczenie pijawkami lekarskimi
Terapia przeprowadzana jest z pomocą pijawek lekarskich, Hirudo medicinalis, hodowanych w warunkach laboratoryjnych. Tylko pijawki, nie mające kontaktu z zewnętrznymi patogenami, są bezpieczne dla pacjentów. Mogą być użyta tylko raz.
Hirudoterapia polega na podniesieniu odporności, obniżeniu gęstości krwi i ciśnienia tętniczego. Stosuje się ją przy następujących schorzeniach: zakrzepicy, żylakach, wrzodach żołądka i dwunastnicy, cukrzycy, problemach z krążeniem, zwłaszcza w kończynach dolnych, bólach stawów na różnych podłożu, chorobach narządów wewnętrznych: trzustki, wątroby, nerek, zapaleniu oskrzeli i płuc, chorobach skóry, operacjach przyszycia odciętych części ciała.
Pijawki usuwają z organizmu zepsutą krew, równocześnie wprowadzając do niego liczne, produkowane przez siebie substancje. Szczelnie przylegają do skóry, co chroni przed zakażeniami bakteryjnymi. Powstała po przyssaniu się pijawki mała ranka, zostaje potem zabezpieczona plastrem, należy pilnować aby opatrunek nie oderwał się i nie odpadł. Wydzielane przez pijawki substancje mające właściwości antykoagulacyjne, zmniejszające krzepliwość krwi. Zaczerwienienie, opuchlizna lub pieczenie wokół rany przechodzi po kilku dniach, jeżeli zaobserwujemy problemy z jej gojeniem się, należy iść do lekarza.
Przeciwwskazaniem dla terapii jest anemia, hemofilia, niskie ciśnienie tętnicze oraz silne uczulenie na hirudozwiązki. Nie należy jej stosować u dzieci poniżej 15 roku życia.
Hirudoterapia znana była już w starożytnym Egipcie, na długo zapomniana zaczęła się upowszechniać od 1884 r. kiedy Jan Haycraft odkrył, że krew będąca pokarmem pijawki, nie krzepnie w jej przewodzie pokarmowym.
Chirurdzy i plastycy stosują ją w bardzo ciężkich przypadkach przyszycia palców, uszu i innych części. Łagodzi opuchliznę, nie dopuszczając do powstania zakrzepów i zablokowania żył. Lekarze przyznają, że hirudyna skuteczniej zapobiega zawałom serca niż aspiryna czy heparyna.
Oprócz hirudyny pijawki produkują także badeline, blokującą stany zapalne i ich rozprzestrzenianie się w tkankach, hirustazynę, gilatynę – antykoagulant i silny lek antyprzerzutowy, eglinę – środek przeciwzapalny i blokujący stany zapalne, hementynę – zapobiegającą zakrzepom krwi i blokującą już istniejące, destabilazynę – regenerującą naczynia krwionośne, przewód pokarmowy i regulującą poziom cukru we krwi.
Homeopatia
niedziela, Luty 13th, 2011Homeopatia
Homeopatia jest kontrowersyjną metodą leczenia, należącą do medycyny niekonwencjonalnej.
Polega na stosowaniu bardzo rozcieńczonych substancji, najczęściej silnie trujących w normalnym stężeniu (np. arszenik), wywołujących w normalnej postaci objawy chorobowe, na jakie cierpi pacjent.
Dawka substancji w lekach homeopatycznych jest bardzo mała, albo na skutek znacznego rozcieńczenia nie ma jej wcale. Przygotowanie leków polega na wielokrotnym, naprzemiennym rozcieńczaniu i wstrząsaniu substancji, każde kolejne zwiększa potencję leku.
Zakłada się, że metoda taka pobudza układ odpornościowy człowieka, a skuteczność należy przypisać efektowi pamięci rozpuszczalnika czyli wody. Nie została ona jeszcze potwierdzona naukowo, ale homeopatia jest stosunkowo młodym sposobem leczenia i wymaga szczegółowych, dokładnych badań.
Naczelna zasada to „podobne leczy podobne”, organizm chorego może skuteczniej zwalczać chorobę po zastosowaniu środka, który może wywołać u osoby zdrowej właśnie takie dolegliwości.
Metodę tą odkrył Samuel Hahnemann, niemiecki lekarz, chemik i farmakolog, wykonując na sobie eksperymenty z chininą, leczącą malarię. Zauważył, że podanie chininy zdrowemu człowiekowi, wywołuje objawy przypominające malarię. W podobny sposób przebadał także inne substancje i na tej podstawie wysunął teorię, że sztucznie wywołana choroba pobudza mechanizmy obronne organizmu i tym samym ułatwia zwalczenie dolegliwości, po czym jest usuwana.
Homeopata dobiera lek na podstawie opisu choroby, który przedstawia sam pacjent, i które są następnie uzupełniane pytaniami i badaniami. Wiele leków zostało przygotowanych na konkretne dolegliwości np. przeziębienie czy choroba lokomocyjna i można je stosować samodzielnie.
Ze względu na ilość substancji aktywnych w preparacie, leki dzielą się na jednoskładnikowe i złożone. Najczęściej są sprzedawane w postaci granulek laktozy, nasączonych lekiem homeopatycznym. Przyjmuje się je trzymając pod językiem, poprzez śluzówkę jamy ustnej. Inną formą są roztwory alkoholowe, przyjmowane w postaci kropli nierozcieńczonych lub rozcieńczonych w wodzie. Przyjmuje się je co najmniej 30 minut przed posiłkiem i co najmniej 60 minut po posiłku, również razem z lekami farmakologicznymi.
Zarówno zwolennicy jak i przeciwnicy tej metody zgodnie twierdzą że rozsądnie stosowana nie zagraża w żaden sposób zdrowiu.
Irydologia czyli diagnozowanie chorób z tęczówki oka
piątek, Luty 11th, 2011Irydologia czyli diagnozowanie chorób z tęczówki oka
Metoda zakłada studiowanie tęczówki oka dla znalezienia objawów aktualnych i ewentualnych chorób. Oczy pozwalają ocenić stan zdrowia całego organizmu, narządów zewnętrznych i wewnętrznych oraz informacje jakie zagrażają mu choroby dziedziczne.
Prawa tęczówka zawiera informacje o prawej stronie ciała, lewa o lewej. Górna część pokazuje głowę, dolna stopy, pomiędzy nimi znajduje się reszta organów. Irydolog potrafi przeważnie, bez dodatkowych badań, określić stan zdrowia pacjenta, rozpoznając chorobę w stadium praktycznie nie wykrywalnym innymi metodami.
Irydodiagnostyka jest całkowicie bezbolesna, polega na patrzeniu w oczy, a dokładnie na sporządzeniu mapy oka. Lekarz spogląda na gałki oczne w lampie szczelinowej, która powiększa obraz kilkadziesiąt razy i rozjaśnia tęczówkę. Zwraca uwagę na kształt i umiejscowienie źrenicy, odcień bieli gałki ocznej oraz stan spojówki, koncentrując się głównie na tęczówce. Aby osiągnąć odpowiedni poziom znajomości tej metody, lekarz musi obejrzeć kilka tysięcy tęczówek i skonfrontować obserwacje z rozpoznaniem choroby pacjenta z innych źródeł.
W niektórych krajach irydologia jest wykładana na uczelniach medycznych, dużą popularnością ciszy się w Europie Zachodniej i USA. Diagnostyka sprawdza się w około 90%, nie można jej jednak zastosować u dzieci poniżej 4 roku życia i osób po przebytej operacji oczu. Nie jest ona równoznaczna z diagnozą lekarską ale traktowana jako metoda uzupełniająca, w przypadku podejrzenia poważnych lub przewlekłych schorzeń irydolog kieruje chorego na badania specjalistyczne.
Oko jest najbardziej wrażliwą częścią ciała, bardzo szybko reaguje na zmiany w układzie krwionośnym i nerwowym wywołane najczęściej przez czynniki chorobowe. W oku znajdują się zakończenia połączeń nerwowych powiązanych z każdym organem wewnętrznym.
Na podstawie wyglądu kolorowej części oka można rozpoznać chorobę, kondycję każdego układu i narządu, wskazać wrodzone predyspozycje do pewnych schorzeń (na podstawie tzw. słabych punktów) oraz określić stopień zatrucia organizmu.
Nie wszystkie choroby można zobaczyć na tęczówce, trudno np. rozpoznać w ten sposób choroby krwi lub różne dolegliwości tego samego narządu. Istnieją przypadki udokumentowanych nowotworów, które nie są widoczne na tęczówce, z kolei występują na niej oznaki chorób, w rzeczywistości nie istniejących.